اردیبهشت ماه سعدی ........

     سلام : 

                          صد ملک دل به نیم نظر میتوان خرید

                                                           خوبان درین معامله تقصیر میکنند !

                       خاطره و نکته ی جالبی را استاد شجریان اخیرا از یکی از اساتید قدیمی موسیقی و شعر اصفهان یادآوری کرد که برای من خیلی جالب بود . ایشان نقل میکنند که در اصفهان کنسرت داشتم که یکی از استادان قدیمی اصفهان به من گفت : قدیمها اغلب اشعار آوازت از سعدی بود ولی حالا بیشتر از حافظ است و این نشان میدهد که پا دوران پختگی گذاشته ای . بعبارت دیگر منظورش این بود که اشعار عاشقانه ی سعدی جوان پسند است ولی اشعار حافظ در دوران میان سالی و پختگی است که حسابی طعم دارد . 

        این هم شعری از سعدی برای قیاس :

                 شب عاشقان بیدل چه شبی دراز باشد

                                                          تو بیا کز اول شب در صبح باز باشد !

     

                  به نظر من عشق هم با گذر عمر و افزایش پختگی آدم مثل شراب کهنه طعم اش عمیق تر میشود . اگر در دوران جوانی و نوجوانی عشق طعم شور و هیجان التهاب دارد ولی هرچه آدم از لذات جسمانی عشق سیراب تر میشود و از آن التهابات عشق که بیشتر رنگ تصاحب دارد میگذرد دیگر نیاز به عشق نیازی لطیف و روحانی تر میشود که فارغ از تعصبات خشک جوانی است این است که در سنین بالا  طعم عشق لطیف تر و ظریف تر میشود و آمیخته به کلی نکات احساسی.... این هم شیدایی سعدی وار در عشق :

 

                        موذن بانگ بی هنگام برداشت

                                                                 نمیداند که شب از چند گذشته است

                       درازی شب از چشمان من پرس

                                                                یک دم خواب بر چشمم نگشته است !

 

/ 2 نظر / 8 بازدید
Fariba

اما من ميميرم واسه عشهای جوونی، كاشكی هزاااااااااااار بار جوون بشم، از عشق بميرم، كله پا بشم وووووووووووو دوباااااااااااااااااااره از اول. ببين چقدر انرژی زاست عشق در جوانی مثلا بين گوگوش و بهروز وثوقی. وقتی عكساشونو می بينم كيف می كنم: http://www.youtube.com/watch?v=JsU0WHTeOYs&feature=related

ناهید

سلام قطعاَ سعدی علیه الرحمه هم به پختگی عشق رسیده ولی ظاهراَ هیجان جوانی رو بیشتر از پختن و سوختن دوست داشته [نیشخند] اما جداَ زیبایی عشق زمانی است که من وجود نداشته باشد و همه او باشد