اراده ی معطوف به ذهن !

سلام :

                                   دوستی دارم که در خیلی از کارهایش مشکل دارد و وقتی هم به او یادآوری میکنم که این برنامه ها و رفتارهایت درست نیست اوایل ناراحت میشد ولی از آنجاییکه میداند من بخاطر دوستی هایم حاضرم هر سرزنشی را تحمل کنم ولی حرفم را بزنم و بدون رو دربایستی عیبهای خودم و خودش را صریح بیان میکنم از دستم دلخور نمیشود . اینبار که کلی ایراد و اشکال به تفکر و شیوه ی زندگی قاطی پاتی اش گرفتم و لجم حسابی در آمده بود مثلا در مقام دفاع از خودش خواست حرفی زده باشد و بمن میگوید : «  ببین حرفهات کاملا درست ! ولی واقعیت رو باید قبول کرد ! من فکر میکنم  ذاتا قادر به رفع این قضایا نیستم درسته که دلم میخواد زبانم رو تقویت کنم و مثلا مثل تو رژیم غذایی بگیرم و لاغر بشم درسته که دلم میخواد کتاب بخونم و عادتش رو تو خودم تقویت کنم درسته که دلم میخواد باهات بیام کوه و یا بسکتبال خیلی هم عالیه ولی خب ....... »  منم متعجبانه پرسیدم خب ولی چی ؟ ... میگه : « میدونی دکتر من فکر میکنم ذات هرکسی هرچیزی باشه همونه ! و این هم بخاطر اینه که ما از کائنات همین هستیم که هستیم !!! »  منم با صدای بلند داد زدم : تکبیر !! چه کلام نغزی گهر باری !!! اینو خودتون کشف فرمودین !؟؟ یا از آلبرت ( منظور آلبرت اینشتین ) کمک گرفتین که سری تو کائنات داره !!!‌؟؟ یا شاید لابد از قانون نسبیت به این نتیجه رسیدی ؟ مردی حسابی این مزخرفات چیه بلغور میکنی ؟ بگو اراده ندارم خلاص !! دیگه چرا واسه تنبلی هات اینقدر فلسفه بافی میکنی و پای کائنات رو وسط میکشی ؟؟ باباجون اراده نداری !! نمیتونی آگاهانه و با اراده زندگی کنی همین و بس ! دیگه بقیه اش توجیهات کشکیه !

                              راستش اصلا از آدمهای تسلیم و بی اراده خوشم نمی آید مخصوصا آدمهایی که کمبودها و نواقص شان را میدانند و می بینند ولی با آن زندگی میکنند نه آنکه اراده کنند آن را رفع کنند ! اگر به چیزی بنام عقل باور داشته باشیم و کاربرد آن اینکه کاسه ی چه کنم چه کنم دست بگیریم و خود را تسلیم آنچه که برای خود ساخته ایم بکنیم و نخواهیم از این پیله ی عیب هایمان خلاص شویم دیگر خیلی خیلی مسخره است ! مخصوصا که ما بدانیم چه چیزهایی و چه کارهایی به دردمان میخورد و هی امروز و فردا کنیم و بعد هم بخاطر این تاخیر و پشت سر هم انداختن ها یواش یواش احساس بی اراده گی کنیم و بعد اعتماد به نفس مان را از دست بدهیم و خیال کنیم تقصیر از ناحیه ی آسمان است و کائنات ! نخیر اینطور نیست !! کائنات از روی زمین شروع میشود . همین جاست که ما آرزوهامون رو رقم میزنیم و با اولین قدمی که به سمت اش برمیداریم در واقع کائنات رو شکل میدیم . خدا هیچوقت سنگ جلوی پای آدم نمیندازه اگه مشکلی هست روی زمینه بگرد و پیداش کن کجا رو اشتباه رفتی ؟  ماها بیشتر توی ذهن مون فتواهای ساختگی در میاریم و جالبه بهش باور هم پیدا میکنیم و مسخره تر اینکه تسلیم اش هم میشیم و باور میکنیم نصیب و قسمت و قضا و قدر همین رو میخواسته ! نه به اعتقاد من وقتی آرزویی - نیازی - خواسته ای در ذهن شکل میگیره اتفاقا یعنی کائنات خواسته که تو بهش برسی و اراده کرده که بلند بشی و بسمت رسیدن به اون نیاز - آرزو و هدف بری ولی اینکه دلت میخواد ولی نمیری خب این از چی چی تو ناشی میشه ؟؟  آقا من تجربه کردم هرچیزی رو که دوست دارید همین الان انجام بدین و الا فردا احساس میکنید نمیتونید و پس فردا احساس میکنید نمیشه !!  ... همین ! در خانه اگر کس است یک حرف بس است !!

/ 1 نظر / 8 بازدید
زمانیان

سلام دکتر عزیز مبارک باشه. آخر سالی اراده گرا شده اید. راستی سهم آدمی در سرنوشتش چقدر است؟ اصلا چیزی به اسم سرنوشت داریم؟ اما درست می فرمایید مابرای تنبلی هایمان کلی صغری و کبری می کنیم. دلیل می آوریم و برای آن جامه ی ایدئولژی می پوشانیم. تئوریزه اش می کنیم. به همین خاطره که برخی معتقدند ما در ابتدا راهی را انتخاب می کنیم و بودنمان را انتخاب می کنیم و بعد برای چنین بودنی تئوری بافی می کنیم. این گونه نیست که با دلیل عقلی به این جا رسیده باشیم بلکه برای نحوه ی بودنمان دلیل تراشی می کنیم.