در باب صبر بر آنچه دوست نداریم

سلام :

           نمیدانم شاید این سخن را از دکترسروش شنیدم که بهترین راهی که آدمی میتواند خودش را کامل کند این است که بر کارهایی که علی رغم میل اش پیش می آید صبر داشته باشد و بیقراری نکند ! راستش خیلی وقتها این صبر را با تمام سلولهای بدنم چشیده ام و لذت برده ام ! صبر داشتن هنر بسیار بزرگ و در عین حال سختی است . ما معمولا عادت کرده ایم کارها طبق برنامه ریزی های شخصی مان یا دست کم طبق عادت هایی که در زندگی روزمره داریم پیش برود و طبعا هرکاری هر اتفاق غی مترقبه ای حسابی ما را بهم میریزد مخصوصا اگر خسته باشی و تحمل یک اتفاق بد یا درخواست بی موقع یا حادثه ی ناخواسته را نداشته باشی آن وقت است که از کوره در میروی و ..... بقیه ی ماجرا یعنی از کوره در رفتن و از خود بیخود شدن و بعد حرفی و سخنی و رفتار خشم آلودی و بعد احساس تلخی از آنچه از ما سر زد و بعد این سوال که چرا ؟؟؟؟

         خیلی وقتها این چراها را اگر بجای واکنش های شدید ناشی از بی صبری و عدم تحمل ( که خود تحمل نیازمند صبر داشتن برهر موضوعی است که سختی دارد ) و باعث قضاوت های عجولانه و گاه احمقانه ی ما میشود ( حقیقتا اندکی صبر میکردیم شاید خیلی ماجراهای تلخ زندگی شکل زیباتری بخود میگرفت و بجای قضاوت کردن که خصلت عجیب ما آدمهای دوپاست در برابر هر امر ناشناخته و غیرمترقبه ای به شناخت کامل تر و زیباتری میرسیدیم  ! مثل خیلی از فیلمهای سینمایی که سناریو گاهی در همان ابتدای فیلم ما را از دست بعضی شخصیت ها بهم میریزد ولی اگرتماشاگر یا خواننده ی صبوری باشیم و زود قضاوت نکنیم خیلی زود ورق برمیگردد و کاملا اوضاع شکل دیگری بخود میگیرد و تازه عاشق آن شخصیت بظاهر منفور میشویم یا از آن شخصیت بظاهر جذاب از او دلزده میشویم .

         مسئله ی جالبی که همیشه در کنار صبر به آن رسیده ام دقیقا وجود رفتار خداوند است که مانند سناریو نویس بسیار تیزهوشی ماجراهایی را بر خلاف برنامه ریزی و عادت روزمره ی ما شکل میدهد تا توان صبر و قرار ما را بیازماید و مانند داستان موسی و خضر در قرآن بما نشان دهد آیا در این درس ها شاگرد خوبی هستیم ؟؟

/ 0 نظر / 20 بازدید