توجهی بر گفتار مولانا ...

سلام :

                              به گفته ی دکتر سروش این غزل مولانا از عمیق ترین و پرمعناترین غزلهای دیوان شمس است . خب نگاهی به مفاهیم ژرف هر بیت خود گویای عظمت این غزل است . دقت کنید که چقدر این پرسشها ذهن را تکان میدهند ! در همه ی این ابیات تاکید ویژه ای است « بر رهایی از خود » .. شاید این توجه به خود کردن و بنوعی خود پرستیدن ها و خودخواهی ها ست که اساس وجود ما را ضعیف و پست میکند . عشقی که اساس آن برای ارضای این حالت خودشیفتگی و خودخواهی ما باشد محکوم به حقیرترین شکل ذلت است ! و همراه است با اسارت و وابسته شدن به گرفتاریهایی که حقیقتا شاید آنقدرها هم که در نظرمان زیبا به نظر میرسد جمالی نداشته باشد . این میان آنچه که قربانی میشود و به نوعی آنرا قربانی میکنیم استقلال نفس مان است از هر غیری و حقارتی است که نصیب مان میشود ( خود تو شکار پشه ای ! ) ... حالا به این ابیات توجه کنید : 

آن نفسی که باخودی یار چو خار آیدت   

                                             وان نفسی که بیخودی یار چه کار آیدت؟

آن نفسی که باخودی خود تو شکار پشه‌ای

                                              وان نفسی که بیخودی پیل شکار آیدت

آن نفسی که باخودی بسته ابر غصه‌ای  

                                               وان نفسی که بیخودی مه به کنار آیدت

آن نفسی که باخودی یار کناره می‌کند  

                                                وان نفسی که بیخودی باده یار آیدت 

آن نفسی که باخودی همچو خزان فسرده‌ای

                                                 وان نفسی که بیخودی دی چو بهار آیدت

جمله بی‌قراریت از طلب قرار تست    

                                                  طالب بی‌قرار شو تا که قرار آیدت

جمله ناگوارشت از طلب گوارش است  

                                                  ترک گوارش ار کنی زهر گوار آید

جمله بی‌مرادیت از طلب مراد تست

                                                  ور نه همه مرادها همچو نثار آیدت

عاشق جور یار شو عاشق مهر یار نی

                                                 تا که نگار نازگر عاشق زار آیدت


خسرو شرق شمس دین از تبریز چون رسد

                                                   از مه و از ستاره‌ها والله عار آیدت

/ 7 نظر / 11 بازدید
فريبا

[متفکر]

ستاره

درود چندین بار خوندمش و خیلی هم دوسش دارمبنا بردلائل زیادی ولی به یه دلیل هم دوسش ندارم برای اون تیکه ای که آخرش به ستاره انداخته[قهر][پلک][گل]

زمانیان

سلام پناهگاهی بهتر از مولوی نیست. هم در پناه معنای استعلایی اش می توان رنج ها را معنا کرد و قابل تحملشان نمود. و هم دست آدمی را می گیرد و در دست خدا می گذارد. مولوی چلچراغ روشنی است در این شب سیاه و تاریک . ما به تعبیر عرفا در ظلمتکده به سر می بریم. از این رو مولوی دست کم دو کارکرد مبارک و شیرین برای ما دارد. اولا کمک می کند شرایط زندگی فردی و اجتماعی مان را معنا کنیم و از طریق همین معنا بخشی است که آنها را قابل تحمل می کند و کارکرد دوم این است که دردها و رنج های وجودی مان را که فلاسفه ی اگزیستانسیالیست فراوان به آن پرداخته اند را طیب وار درمان می کند و با ناله آدمی هم ناله می شود. حقیقتا درست می گفت که : کز نیستان تا مرا ببریده اند در نفیرم مرد و زن نالیده اند ما در نفیر مولوی و همگام با او رنج می بریم و ناله می کنیم. ما از فریادها و ضجه های مولوی نمی نالیم بلکه در نفیر او هستیم . یعنی ناله ی او ناله ی همه ی ما است

فريبا

( حافظ در عصر جدید!) نيمه شب پريشب گشتم دچار کابوس ديدم به خواب حافظ توي صف اتوبوس گفتم : سلام حافظ ، گفتا : عليک جانم گفتم : کجا روي ؟ گفت : والله خود ندانم گفتم : بگير فالي گفتا : نمانده حالي گفتم : چگونه اي ؟ گفت : در بند بي خيالي گفتم : که تازه تازه شعر و غزل چه داري ؟ گفتا : که مي سرايم شعر سپيد باري گفتم : ز دولت عشق ، گفتا : کودتا شد گفتم : رقيب ، گفتا : کله پا شد گفتم : کجاست ليلي ؟ مشغول دلربايي؟ گفتا : شده ستاره در فيلم سينمايي گفتم : بگو ، زخالش ، آن خال آتش افروز ؟ گفتا : عمل نموده ، ديروز يا پريروز گفتم : بگو ، ز مويش گفتا که مش نموده گفتم : بگو ، ز يارش گفتا ولش نموده گفتم : چرا ؟ چگونه ؟ عاقل شده است مجنون ؟ گفتا : شديد گشته معتاد گرد و افيون گفتم : کجاست جمشيد ؟ جام جهان نمايش ؟ گفتا : خريده قسطي تلويزيون به جايش گفتم : بگو ، ز ساقي حالا شده چه کاره ؟ گفتا : شدست منشي در دفتر اداره گفتم : بگو ، ز زاهد آن رهنماي منزل گفتا : که دست خود را بردار از سر دل گفتم : ز ساربان گو با کاروان غم ها گفتا : آژانس دارد با تور

فريبا

از آقای عالی پيام بايد باشه با ايميل به دستم رسيده

فريبا

گفتم : ز ساربان گو با کاروان غم ها گفتا : آژانس دارد با تور دور دنيا گفتم : بگو ، ز محمل يا از کجاوه يادي گفتا : پژو ، دوو ، بنز يا گلف نوک مدادي گفتم : که قاصدک کو آن باد صبح شرقي گفتا : که جاي خود را داده به فاکس برقي گفتم : بيا ز هدهد جوييم راه چاره گفتا : به جاي هدهد ديش است و ماهواره گفتم : سلام ما را باد صبا کجا برد ؟ گفتا : به پست داده ، آورد يا نياورد ؟ گفتم : بگو ، ز مشک آهوي دشت زنگي گفتا : که ادکلن شد در شيشه هاي رنگي گفتم : سراغ داري ميخانه اي حسابي ؟ گفتا : آنچه بود ار دم گشته چلوکبابي گفتم : بيا دوتايي لب تر کنيم پنهان گفتا : نمي هراسي از چوب پاسبانان ؟ گفتم : شراب نابي تو دست و پا نداري ؟ گفتا : که جاش دارم و افور با نگاري گفتم : بلند بوده موي تو آن زمان ها گفتا : به حبس بودم از ته زدند آن ها گفتم : شما و زندان ؟ حافظ ما رو گرفتي ؟ گفتا : نديده بودم هالو به اين خرفتي !

فريبا

بچه ها خبری از خودتون بدين. [گل] تيرگی مطلق نشان از نزديكی سپيده داره هرچند ما نمی دونيم چگونه و چطور؟