حرفهای تنهایی2

نوشته هایی است درباره ی زندگی و دیگر هیچ !

پروانه صفت...
ساعت ٢:٤۳ ‎ق.ظ روز سه‌شنبه ۳ شهریور ۱۳۸۸  کلمات کلیدی:

سلام :

                       جمعه همراه با برو بچ رفتیم به تماشای باغ پروانه ها یا بهتر عرض کنم موزه ی پروانه ها . این موزه حاصل زحمات زنده یاد مرحوم ضیائیان است جوان کوهنوردی که سالها به جمع آوری و خشک کردن پروانه ها مشغول بود و حاصل آن جمع آوری مجموعه ی گرانبهایی از انواع شاهکارهای خلقت خداوندگار یعنی پروانه های مختلف است . این جوان در سن سی و پنج سالگی در سیل یا زمین لرزه ی شمال همراه با گروه کوهنوردی مفقود شد و پیکرش که احتمالا در زیر خروارها گل و لای مدفون شد هرگز پیدا نشد  گویا تقدیرش چنان بود که چون پروانه در گشت و گذار گمنام بمیرد ! .... خانواده اش در اقدامی زیبا همه ی آن پروانه ها را به همراه پروانه های خریداری شده از خارج را در این موزه جمع آوری کرده اند که چشم نواز و بسیار شگفت انگیز است . شاید اگر از من بخواهند  بهترین راه رسیدن به خدا را انتخاب کنم قطعا و یقینا برای من بهترین راه خداشناسی همین سیر و تدبر در آثار طبیعی خلقت است نه دیدن رفتار اشرف مخلوقات یعنی آدمها !!‌....  در لابلای تابلوهای پروانه ها شعرهای بسیار زیبایی نیز در باره ی پروانه به خط نستعلیق گذاشته شده که برای من خیلی جالب بود مثل این ابیات :

                  پروانه جز به شوق در آتش نمی گداخت !  

                                                        می دید شعله در سر و پروای سر نداشت

                 یا این بیت :

                 شنیدم در عدم پروانه میگفت

                                                      دمی از زندگی تاب و تبم بخش

                 پریشان کن سحر خاکسترم را

                                                      ولیکن سوز و ساز یک شبم بخش !

                                                *********

                  ما را هوس تو کس نیاموخت !!

                                                           پروانه به جهد خویشتن سوخت !

تابستان امسال دارد میرود با همه ی حوادث تلخ و شیرین اش .. شیرین اش ؟؟؟ ... شاید ! شاید هم نه ! خب بالاخره آره یا نه ؟ ......

        دارم گلهای باغچه را ویرایش میکنم ! و به هم نشینی با این گلهای آرام شاد میشوم همینطور آن گلهای مردابی بامبو .... گویا هرگلی حکایت خود را دارد و پیام خود را...  طبیعت همواره پیامهایی راز آلودی از زندگی دارد .... پس چرا گمان میکنیم کلید رازها نزد آدمهاست ؟ آیا عشق نیز در میان آدمهاست ؟ گمان نمیکنم ! عاشق کسی بودن شاید باعث پرده های بیشتر و حجابهای بیشتری شود ... گاهی عشق را با داشتن معشوق اشتباه میگیریم .. گاهی حیرانی دوست داشتن دیوانه کننده است ... و گاهی مسحور کننده ... ولی چقدر میتواند رازگشای زندگی باشد ... برای من طعم عشق شعله ور شدن بیشتر بود و طعم معشوق از دست دادن بیشتر ... یاد آخرین معشوق بخیر ... آن سفر کرده که صد قافله دل همره اوست ... هر کجا هست ...

                      گاهی احساس میکنم عشق ورزی ما نوعی خود خواهی است و خود ستایی ! تعبیری است شتابزده از خوب نمایی از خویشتن ! یا به قول زیر دیپلمی اش تظاهر به خوبی و مهربانی کردن آیا واقعا تظاهر میکنیم ؟؟! چرا تظاهر ؟ شاید هم این نتیجه گیری غلط است ! بله غلط است ما شدیدا در این دنیای رنگارنگ نیاز به مهربانی داریم ! همه ی آدمها نیاز به مهربانی دارند همه ی ما تشنه ی محبتیم !  عشق ما به فرزند - دوست - همسر و مردم آیا ریشه در این نیاز به مهربانی کردن و مهربانی دیدن ندارد  ؟؟ .... شاید همین قصه در مورد خدا هم صادق است یعنی آیا ما خدا را بخاطر خدایی و برتری اش صدا میزنیم یا بخاطر آنکه نیاز به حمایت و مهربانی اش داریم !؟؟؟ و زنان البته بی اندازه سمبل این نیاز به محبت اند و این میتواند پاشنه ی آشیل زن باشد یا تیر ونوس آنان ! اصلا زن یعنی مهربانی و محبت ! زنی که محبت یا مهربانی نداشته باشد یا آن را از دست داده باشد زن نیست گرگ زبونی است . این نیاز گاهی آنقدر در ما شدید میشود که گاهی مسیر زندگی مان بخاطر آن عوض میشود یا حاضریم مسیر زندگی را به خاطر آن محبت عوض کنیم .. خب تو اسمش را بگذار هرچی که دلت میخواهد ...