حرفهای تنهایی2

نوشته هایی است درباره ی زندگی و دیگر هیچ !

لعنت بر مدرنیته ی ما !!...
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز سه‌شنبه ٢٢ اردیبهشت ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: عشق ، عقل ، فراموشی ، خدا

سلام :

             من معتقدم که امسال از آن سالهایی است که گاومان خواهد زایید ! ....میگویید نه ؟ صبر کنید تا ببینید !!........ نمیدانم اما احساس میکنم ما به آن آرامشی که در گذشته های نه چندان دور داشتیم دیگر نخواهیم رسید !  بی جهت نباید انتظار زیادی داشت جایی از کار ما می لنگد ! دوران مدرنیته است ولی ما همچنان میمون وار ادای آدمهای پیشرفته را در می آوریم و اما رفیق  عجله نکن خبری جایی نیست ! بی جهت صابون به تن مان نزنیم  رویایی نباشیم که مردم ما خیلی چیزها را فراموش کرده اند ....آیا این خداست که ما را فراموش کرده است یا ماییم که بقول قرآن دچار معشیت ضنکا شده ایم همان زندگی سخت و پر گره ؟....  در این روزهای پر فتنه باید به کجا پناه برد ؟ عقل مان ؟ دل مان ؟ عشق ؟ یا خدایی که از وی دور شده ایم ؟..... احساس میکنم به خود رها شده ایم و من که رسما خود را از خدا مستقل کردم به خیال آنکه جای بهتری را میتوان سراغ گرفت غافل از آنکه زندان تنهایی خودمان بس مخوف تر است ! جایی که زیاد به خودت مغرور باشی عقل ات بازتر نمیشود گاهی بر عکس گیج تر میشود و آن ریسمان میان ما و خداوند  و  رشته ی میان ما و ما از هم گسسته خواهد شد راحت تر بگویم خودخواه تر زندگی خواهیم کرد و بر اساس منافع فردی و وقتی قدرت ات کافی نباشد بی تردید وحشی میشوی تا آسیب نبینی !! ... و این خوب نیست ....

                            باور کنید اشتباه میکنیم که می پنداریم آن کشورهای دیگر خدا نشناس شده اند یا چون از هم بریده اند  و لابد زیر چادر فردیت رفته اند به وضعی بهتر از ما رسیده اند ! نه اینطور نیست آنها حقیقتا باورشان به خدا بیشتر از ماست و نزدیکتر گرچه راه تنبلی و تعطیلی عقل را هم در پیش نگرفتند و مثل ما افراط و تفریط نداشتند که روزی نماز شب خوان دو آتشه باشند و روزی میخواره ای بی زنجیر ! ....نه قطعا ما خود الینه شده ایم ! ما حقیقتا دچار مسخ شده ایم .... عقل مان راه بجایی نمیبرد و دل مان تاریک شده است .... حقیقتا ما بیمار شده ایم .... اما در ورای همه ی این منم منم کردنها و خط و نشان کشیدن ها برای خدا  خصلت آدمی این است که در کوران حوادث احساس کودک بی دفاعی را پیدا میکند که بی اختیار به دنبال پناهگاه امنی میگردد ! شاید اولین مفهوم خدای بی استدلال را ما در همین بی دفاعی کودکانه یافتیم ! .....و شاید عشق نیز جان پناهی برای دردهای پنهان ماست !

            


 شعری از شیدای دهکردی :

                           همه گویند دل از دست فراقت خون است

                                                    من ندارم خبر از دل که بگویم چون است ؟

                           صد هزاران گل اگر خنده زند فصل بهار

                                                     باز مرغی که گرفتار بود محزون است !

                          از درون دل سرگشته ی ما آگه نیست

                                                     آنکه از دایره ی دلشدگان بیرون است !

                         سر فردوس ندارم ! که مرا روی حبیب

                                                    رشگ چندی است که پر نعمت گوناگون است

                       مه و خورشید نتابند اگر   ! باکی نیست

                                                   تا که این حسن شب افروز تو  روز افزون است !

                      گر مبارک سحری بینمت ای صبح امید

                                                   خرم آن روز که تا شام ابد     میمون است

                     یک نظر گر که در آیینه ببینی رخ خویش

                                                  دانی احوال دل غم زدگانت چون است

                     تا به کارم گره افکند غمت دانستم

                                                 که دل غنچه ی نشکفته چرا پر خون است ؟

                    یار لیلی وش من دوش به شیدا میگفت

                                                 نتوان گفت که هر بوالهوسی مجنون است !!