حرفهای تنهایی2

نوشته هایی است درباره ی زندگی و دیگر هیچ !

ای زبان هم تو مرا چون آتشی !
ساعت ۱٠:۱٠ ‎ق.ظ روز شنبه ٢٩ فروردین ۱۳۸۸  کلمات کلیدی: زبان ، دل ، مولانا ، خودنمایی

سلام :

                            دیشب زن و مرد کر و لالی را ویزیت میکردم خیلی واسه ام نوع برخورد اونها با هم جالب بود و از اینکه این آدمهای دیار سکوت  محروم از ابراز احساسات بصورت صوتی هستند و فقط میتونند تصویری حال کنند تعجب میکردم و خیلی منو به فکر فرو برد . 


 آقا واقعا ما با این صدایی که از زبان قرمز و اون حنجره ی طلایی مون بیرون میدیم گاهی چه گندها که به حریف نمیزنیم !!!   البته من صدایم فقط در گرمابه خوبه اونم توی مایه های دستگاههای مدل بالا مثلا شش گاه به بالا  !! از این مدل قدیمی هاش عمرا اگه بخونم !! ... خلاصه جونم واسه تون بگه فهمیدم که   آقا اگه ما به این نکته حواس مون بود که ما آدمها توی این دنیای حرفها و کلمات غوطه وریم چقدر حواس مون رو بیشترتر جلب میکردیم !! و مواظب فرستنده ی خودمون بودیم ! بیخود نیست بودایی ها روزه ی سکوت میگیرند تا شمشیر زبان رو غلاف کنند !  آدم بقول فردوسی پور چه میکنه !!!‌  مخصوصا وقتی که صدای تلویزیون رو کم کنی میفهمی چقدر بعضی حرفها زیادیه !! و همه حرکات آدمها واسه ات بی معنی میشه !! ولی واقعا ما نسبت به حرفهامون فکر نمیکنیم و  عمرا درک میکردیم که چرا اینقدر قدیمی ها میگفتند انسان حیوان ناطق است حیوان ناطق است و ناطق است و ناطق است ... این چند مدت با همه ی سلولهای خاکستری ام به عمق فاجعه پی بردم ! بله واقعا انسان با کلمات زنده است و کلمات بازتابی است از احساسات او و احساسات او نشانه ای از دنیای دل او ! .... ما آدمها با دل خود زنده ایم . هر چه بیشتر از زندگی می چشیم بیشتر طعم احساسات را که همه ی چهار ستون وجودمان را تسخیر میکند بیشتر میفهمیم . شاید آن اوایل چنان به عمق حادثه توجه نمیکردیم ولی به تدریج یادمان میدهند که زندگی ما در پشت نقاب کلمات رقم میخورد ! گاهی با یک حرف ساده یک واژه یک عبارت کوتاه همه ی وجودمان به اسارت میرود و بدبخت آدمی که نداند از کجا خورده است !! ... شاید روزی برسد که بتوانیم هنر بکار گیری کلمات را بیاموزیم و خود را از ترفند جملات اغوا کننده نجات دهیم آنروز احتمالا عید ما خواهد بود !! چرا که ما حیوانات ناطقیم و سخنگو ! وقتی حرفهای خوش بشنویم و بگوییم فضای اطراف مان را عطر آگین میکنیم و  آن هنگام که روی دنده ی لج بیفتیم یا کفری بشویم آقا می سوزیم و می سوزانیم !! که گاهی تا فلان جای مبارک مان را به درد می آورند ! ...

                        گاهی هم کلمات در مقابل حسی که در درون مون داریم حقیقتا لنگ پهن میکنه و شدیدا دچار یک شکاف میشیم شکافی که مجبورت میکنه حرفهات رو توی دلت بزنی ! و دلت میشه حرمخانه ی وجودت ! و انصافا ارزش آدمها به اندازه ی حرفهایی است که نگفته اند !  و توی حرمخانه ی دلشون برای همیشه میمونه ! شاید موسیقی پلی است بر روی فاصله ی کلام و احساس ! .... نکته ی عجیب تر وقتی زبان از بیان چیزی که در دل میگذره قاصر میمونه این چشمها هستند که هرگز دروغ نمیگن و زبان چشمها همیشه اونقدر لطیف و ژرف میشه که وقتی به حرفها اعتمادی نمیکنیم چشمها همه چیز رو لو میدهند !

                            اما ببینیم مولانا در این رازخانه ی دل چه زیبا حرف سخن میگوید :

                 گور خانه ی راز تو چون دل شود 

                                                   آن مرادت زودتر حاصل شود

                گفت پیغمبر که هر که سر نهفت

                                                    زود گردد با مراد خویش جفت

                دانه ها چون در زمین پنهان شود

                                                    سر آن سر سبزی بستان شود

               یعنی معتقد است که خیلی رازها را باید در دل نگهداشت و کاشت تا مثل دانه ای سبز شود و از سبزی آن همه بفهمند که تو در دل چه داری ؟

                       بدترین نوع خود آزاری کلامی آزاری هست که خودمون به دست خودمون با خودمون میکنیم ! گاهی چنان با کلام خودمون رو تخریب میکنیم که هیچ ویروس و هیچ زلزله ای نمیتونه اینقدر مخرب باشه به شکلی که امیدمون رو از خودمون قطع میکنه و همه ی رشته های وجودمون رو پنبه میکنه ! و وجودمون مثل یک کامپیوتر اوراق میشه به همین سادگی و به همین خوشمزگی !! ...